la vie fabuleuse

Ik dacht laatst: Oja ik heb een bog...

Was een duidelijk teken aan de wand.

Dus om 2 jaar schrijven toch niet zomaar in de prullenbak te gooien:

Als het aan hem lag, leefde hij nog lang en gelukkig.

The End!

'Het goede nieuws is dat ik terug helemaal onbezonnen geniet van het kijken naar leuke mannen.'

'Goed zo, Jules"

'Het slechte nieuws is dat ik alleen maar types leuk lijk te vinden die me qua uiterlijk aan die ene of aan die andere leuke date van vorige jaar doen denken.'

'Dus Jules, dat betekent alleen maar dat je een type hebt...' probeert ze.

'De ene was blank, blond en had lichte ogen. De andere was een typische donkere joodse jongen. So tell me, what's my type?'

'Een man?'

'Jules, je staart!"

"Ik staar niet, ik ben gebiologeerd."

zij: "Ik vind het toch een beetje raar om zo veel geld aan een auto uit te geven gewoon omdat het een leuke oldtimer is, met dat geld had ik ook een deftige nieuwe auto kunnen kopen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een fantastische auto, maar het is raar om veel geld uit te geven om dat hij zo mooi is, ik bedoel met een paar leuke laarzen ok, maar een auto brengt je toch enkel van punt A naar punt B...'

ik: "Een paar laarzen brengt je in principe toch ook maar van punt A naar punt B..."

"Ik ken je niet, maar volgens mij ben je een heel lieve jongen."

"Als je denkt dat je met dit soort zinnen bij me scoort, dan ken je me inderdaad niet..."

Weer eens een veronderstelling uit de wereld geholpen...

Enkele uitspraken uit het boek: "Het spoor van een komeet" geschreven door Rudi van Dantzig. Een boek over het leven van de wereldberoemde danser Noerejev.

'De hele wereld bestaat uit pretenderen', was zijn commentaar, 'niemand is bij zulke gelegenheden echt zichzelf; maskers, een tweede huid. ik heb veel geld, maar voor hen ben ik een eenvoudige jongen die toevallig in de mode is, ze tolereren me. Als mijn roem voorbij is besta ik niet meer voor hen'

'They have such nice skins, the Germans. Like silk. Do you think that is because they eat so many potatoes?' 'Het is vast al dat bier,' suggereerde ik.

'Fate brought us togheter, let's accept that.'

Uit het boek 'Droomvader' van Matthew Sharpe. Een aanrader voor diegene die wel houden van wat sarcasme en scherpe dialogen....

'Waarom?' vroeg hij.

'Waarom wat?' vroeg Charlie.

'Waarom doe ik dit keer op keer?'

'Wat?'

'Waarom gedraag ik me als iemand die ik niet eens ken, iemand die als een gek tekeergaat, iemand die de plank totaal misslaat en precies het tegenovergestelde bereikt van wat hij wil?'

'Geen idee.'

'Ergens weet ik heus wel wie ik wil zijn, maar ik ben die persoon gewoon nooit.'

Bij het dansgezelschap zijn we aan een nieuw project begonnen. De dansers werden uitgedaagd een element van ons karakter welke we liever verbergen net als uitgangspunt nemen.

Ik moet zeggen dat ik het best een moeilijke opgave vond, daar ik niet meer het gevoel heb dat ik nog veel verberg. Dit tot een vriendin tegen me zei: "Jules, je bent zo'n romanticus!"

Romanticus? Moi?!

Dus de stelling van mijn vriendin maar eens verder onderzocht, wat gegoogled en zo (inderdaad ik ben zo'n romanticus) om deze zin te ontdekken (sorry dat ik de auteur niet meer weet): wat is een romanticus anders dan iemand met een heimelijk verlangen.

Daar kon ik me helemaal in vinden. Ik kan inderdaad zo verlangen. Een kleine obstakel is misschien dat waar ik nu precies naar verlang inderdaad erg heimelijk is, namelijk ook voor mij...

Maar dan een beetje romanticus gaat natuurlijk naar iets ongedefinieerd verlangen, want als je weet waar je naar verlangt en je hebt het, what's then the fun in life?

Dus lerend uit deze conclusie ga ik nu rustig verder zwelgen...

Na een week ontzettend chagrijnig te zijn geweest, echt perfecte combi met al het beste wensen sfeertje rondom nieuwjaar, begint de hemel boven mijn hoofdje weer een beetje uit te klaren... Enkele vrienden zullen mijn zwartgallige, dodelijk sarcastische humor weer even moeten missen, ik hoef namelijk even niet meer de wereld te verwensen om enige minimale vorm van glimlach op mijn lippen te krijgen.

Dus vanuit de net terug ontsproten basisliefde voor de wereld en mijn medemens, kan ik jullie vanuit mijn hart zeggen: Let's enjoy 2009!

Een reactie van Tommy op mijn vorige post zette me even aan het denken en voor Dee zich  zorgen maakt over het feit dat ik te veel denk: daarvoor is deze blog lieverd: om even stil te staan bij waar ik dagelijks met bezig ben, om zo bewust te leven ipv te worden geleefd.

Maar terug naar Tommy, zet ik druk op iemand, laat ik geen keuze? Ik heb vooral het gevoel dat ik eerder gewoon duidelijkheid schep: Volgens mij kan iedereen wel uitmaken voor zichzelf of hij iemand zoekt om iets met op te bouwen, een intimiteit te delen, al is er misschien een grote kans dat het niet matcht. Of dat hij gewoon wil flirten, maar verder niks. Ik zie echt het probleem niet in dat je daarover van het begin duidelijk over bent, beter zelf, het lost veel problemen later op.

Als afsluiter : "Do for love" van Sabrina Starke. Voorlopig nog onbekend in Belgie, maar geloof me deze dame gaat het ver schoppen!

"So Jules" concludeert hij, "You are looking for a boyfriend."

Normaal gesproken steiger ik bij de combinatie van de woorden: vriendje, zoeken en mezelf in 1 zin. Maar ik herinner me een opmerking van een vriend van me: Als ik besluit met iemand te beginnen, dan is hij meer voor me dan een flirt of een nieuwe vriendschap. Ik zoek geen nieuwe vrienden, ik heb nu al geen tijd om de vrienden die ik heb de tijd en aandacht te schenken die de vriendschap verdient. Als het niks blijkt te worden met de jongen, dan blijf ik wel altijd vriendelijk, maar het is idioot te denken dat hij ooit een echte vriend wordt, dat ik met hem zal kunnen delen wat ik met een handvol vrienden kan delen. Als ik met iemand iets begin, is dat vanuit een duidelijke insteek, meer dan een gewone vriendschap, als dat niks wordt, is boezemvrienden worden geen plan B.

Geredeneerd vanuit het idee: inderdaad ik zoek geen losse flirts en bedachtzaam op het feit dat dit ook wel eens een open sollicitatie van zijn kant zou kunnen zijn, antwoord ik dan ook volmondig: "Yes."

Hij staat op het podium, danst. Zijn heldere, donkere ogen onderstrepen zijn mimiek.

Nadat ik hem een kleine 2 maanden geleden voor het laatst had gezien, was mijn bewuste gemis hem beter te willen leren kennen een stille dood gestorven. De logica, een afstand van 5 uur, had de overmacht genomen.

Toen ik hem eerder deze dag omhelsde, was het onwennig. Beide hadden we uitgekeken elkaar terug te zien, maar beide wisten we nu niet wat elkaar te zeggen.

Nu ik in de zaal zit, vol trots en totaal terug verliefd, naar hem kijk, kan ik maar 1 ding bedenken: ik laat je niet nog een keer zo maar gaan.

"Ben je ooit in San Francisco geweest?'

Zucht, nog niet sinds dat je het me 5 minuten geleden ook al vroeg, maar dan, ik had aan kennissen beloofd aardig en gezellig te zijn vanavond....

"Nee, nog niet." antwoord ik kort en even later slip ik er vanonder.

Enkele uren later lopen de kennissen en ik over straat. Ze zijn driftig aan het kletsen over de avond.

"Ik wou met die knul uit San Francisco een gesprek beginnen, maar hij ging meteen door naar jou."

Twee paar ogen zijn ineens op mij gericht.

"Had je niet meer moeite kunnen doen.", verzucht ik.

"Je vond hem niet zo geweldig."

"The understatement of the evening." antwoord ik.

"Hij had wel een mooie buik."

"Hij had wel rare tanden."

"O, ik vond die best wel mooi." Gaan ze verder.

"Vonden jullie niet dat er echt totaal niks uit zijn ogen straalde?" probeer ik.

Twee paar ogen kijken me vragend aan.

"Ok, ga rustig verder, never mind me."

Hij brengt even zijn hoofd naar achter, haalt rustig adem en kijkt me in de ogen.

"Weet je Jules, je kussen voelt best meteen vertrouwd."

"Ik ben dan ook goed in contactimprovisatie." knipoog ik hem toe.

'Het is gewoon een beetje raar dat hij een pak draagt."

"Dat vind ik ook" sta ik hem bij, "Het geeft mij altijd het gevoel: via de vorm krijg je nog geen inhoud."

"Ik dacht dat je iets had met mannen in pakken..." verwijzend naar een opmerking die ik ooit maakte dat hij volgens mij er best sexy zou uitzien in een pak.

Ik glimlach naar hem; "In jouw geval lieverd, zorgt de inhoud in het pak voor de aantrekkelijke vorm."

Hij glimlacht terug. "Weet je Jules, ik heb nog nooit iemand ontmoet, nog niet in Amsterdam of Barcelona, die zo veel flirt als jij."

"Het doel heiligt de middelen." en ik kijk hem uitdagend aan.

Hij lacht, kust me even snel en zegt: "Ik vind het ontzettend leuk!"

"What's up in your life?"

"Ik sta terug in de metro."

"Je bent duidelijk een 'metro'-man."

"Zal ik je fiets vasthouden?'

Ik in mijn ik-wil-indruk-maken-over-het-feit-dat-ik-alles-onder-controle-heb-modus: "Nee, dank je."

"Weet je het zeker?" vraagt hij nog eens.

"Ja natuurlijk!" en ik neem met mijn ene hand het stuur vast en met de andere hand het pak frieten.

"En hoe ga je nu eten...?" vraagt hij met enige ironie in zijn stem.

"Hmnn, goede vraag... Uhm kan je toch even mijn fiets  overnemen?" vraag ik lachtend als een boer met kiespijn.

"Ik heb soms een beetje te veel het idee dat ik alles kan..."

"Joh?"

Ik loop in een musem en bezoek een tentoonstelling die gaat over een de excessen van een beruchte club uit deze stad. Terwijl ik langs de bizarre foto's en outfits loop, denk ik: "Hmnnn, waarom gebeurt dit niet meer?"

Mijn mobiel trilt in mijn broekzak en ik open het bericht, een uitnodiging voor het maandelijkse homofeestje vanavond. Ik kijk terug naar de outfits en denk: "Mijn missie voor vanavond: dress up, enjoy and just don't care!"

Resultaat: een bizarre en fascinerende avond. Missie geslaagd!

ik ben de laatste tijd een beetje hooked op de serie Alias: Jennifer Garner, als spion en best kicking some ass.. Ik kan echt 3 tot 4 afleveringen per avond volgen... I love it.

Nu was ik laatst in een WTC-gebouw en ik merkte dat ik zonder enige reden al meteen de bewakingscamera's aan het opsporen was. Ok, ik heb, na enkele pittige lessen brandveliligheid met vooral veel foto's van slachtoffers, me ook de gewoonte aangenomen de branduitgangen steeds op te sporen, dus ik ben best beinvloedbaar...  Maar het meest bizarre is  dat toen ik door de draaideur naar buiten ging en 2 politieagenten langs de andere kant binnenkwamen, ik echt even een missie-geslaagd-moment had...

Was best wel een leuk gevoel, misschien toch maar eens een carriereswitch maken, al was het maar voor de fantastische verkleedpartijen die Jennifer Garner voor elke missie onderneemt...

Hij:"Ik weet dat het nu een moeilijke tijd is door de kredietcrisis, maar we kunnen wel altijd goede mensen gebruiken?"

Ik: "ik ben net zelfstandige geworden, ik weet niet wat ik ga doen, maar ik moet de komende tijd even de tijd nemen voor mijn eigen ding te doen en daarin te groeien."

Hij:"Begrijp ik volkomen."

En op mijn weg terug valt het me op: Ik heb het onzekere voor het zekere genomen omdat ik in mezelf geloof. Wat ben ik trots op mezelf!

Op een feestje van een vriend valt het me ineens op: bijna de helft van de dates die ik de laatste 2 jaar heb gehad is aanwezig. Dat was op zijn vorige verjaardagsfeestje nog niet het geval.

Ik ben in twijfel of de vriend, geholpen door mijn dategeklungel, zijn vriendengroep aan het vergroten is of dat het homowereldje nu eenmaal een soort dorpgemeenschap is in deze stad. Dus uiteindelijk leert iedereen elkaar wel kennen....

Als ik even later met een koppel staat te praten en een van de knullen ook nog eens de ex van een nog ander date blijkt te zijn, bekruipt me een och-oohw-gayvillage!-gevoel.

Pfff, Daarom ben ik niet in een stad gaan wonen!

Soms wou ik dat ik wist wat ik nu eigenlijk echt wil. Het lijkt me zo handig om een duidelijk doel te hebben. Geen duizend zijstraatjes die je toch maar even inslaat met de hoop daar toch iets te vinden, maar als enige resultaat dat je nog hopelozer verdwaalt geraakt.

Dankzij Marion werd ik herinner aan deze ooit geschreven tekst. Sinds ik de laatste maand full time zelfstandige ben en beetje zoekend wat ik wil gaan doen, merk ik dat ik de duizend zijstraatjes blijf inslaan. Niet met de hoop daar iets te vinden, maar met de zekerheid daar iets te vinden, een ander perspectief op een doel waar ik op afsteven.

Ik onderzoek nu eerste omgeving en verbreed, verrijk mijn kennis. Als ik weet wat er zich in de zijstraten bevind, ben ik daar later, eens ooit een einddoel bereikt,  niet meer nieuwsgierig naar.

bron: film: Boys Culture

RAM:
Een Ram zoent vurig en onderzoekend.
" Je krijgt amper de kans om even adem te halen ! "

STIER:
Deze kust liefdevol , maar ook sensueel.
Het kan ook heel heftig gaan."
Maar hij / zij zoent niet echt orgineel en creatief !

TWEELING:
Een zoen van een tweeling is verlangend en opzwepend.
Zijn / haar kus zegt ; Ik wil je helemaal en nu meteen !


LEEUW :
Harstochtelijk , Veroverend , Sensueel , Subtiel En Onvergetelijk Zo Zoent De Leeuw !

KREEFT:
De natte zoen van de kreeft is onvermoeibaar en nooit saai !

MAAGD:
Een maagd is een serieuze kusser.
Zijn / haar kisses zijn doelbewust en harstochtelijk !

WEEGSCHAAL:
DE kus van een weegschaal kan alle kanten op.
Het is veelzijdig en afwisselend.
Hij / zij kan je teder en romantisch zoenen , maar ook harstochtelijk en sensueel !

SCHORPIOEN:
Van deze kusser zal je versteld staan.
Hij / zij is niet te stoppen.
Hij / zij lijkt je te verslinden met zijn / haar ongeremde kus

BOOGSCHUTTER:
De boogschutter is een extravagante zoener.
Hij / zij kust avontuurlijk en adembenemend !

WATERMAN:
Je zou haast denken dat de waterman het kussen heeft uitgevonden.
Hij / zij zoent verfrissend en orgineel !

STEENBOK:
Deze wilt alles onder controle hebben.
Hij / zij is voorbeeldig en zal je dus nooit zoenen als jij dat niet wilt ,
of op plaatsen waar je geen toestemming voor hebt gegeven !

VISSEN:
Deze kusser is erg gevoelig en mysterieus .
Hij / zij gaat helemaal op !!!

En uit de ervaring die ik heb.... kan ik zeggen dat het best wel klopt...

Hij draait zich om en loopt naar binnen.

Zij inhalleert rustig. We staan aan de deur te roken.

"Flirt niet met de barman!"

Ze kijkt me aan. "Ik was helemaal niet aan het flirten met de barman." ze verdedigt zich fel. "Hij is niet eens mijn type, ik val op grote donkere mannen...."

Ik onderbreek haar bewijsvoering en glimlach. "Ik zei het meer tegen mezelf dan tegen jou..."

Kennen jullie dat moment?

Het moment waarop je merkt dat iemand die je leuk vind, ineens ook interessant blijkt te zijn. Het moment waarop je hoort dat een knul een maand alleen door India heeft gereisd, een architect  graag nog een studie Franse litereatuur wil gaan doen, een danser een studie psychologie...

Dat moment waarop je denkt: Ok, I never expected this, you just got my full attention!

I love that moment!

Hij:"Ik wil dat je mij de inlognaam en code heeft, die verander ik dan zodat jij er niet meer bij kan, verder wil ik dat je  4 mappen koopt en ze organiseert zoals ik je zal uitleggen! Schrijf op en ik wil dat je volgende week alles hebt georganiseert en hier hebt binnen gebracht. Verder moet je er maar tegen kunnen dat hoogst waarschijnlijk er wel enkele domme belg opmerkingen zullen komen. Alles duidelijk? Nog vragen?"

Ik: "Nein, herr Boekhouder!"

Ik had al bedacht op de uitnodiging van Carmen in te gaan, maar nu ik ook nog eens getagd ben door zowel Wyatt (http://wyattforza.skyblogs.be)  als Tommy (http://zuzenzo-tommy.skynetblogs.be) zal ik hier maar eens de 6 onbelangrijke punten over mezelf gaan neerpennen. Laat het jullie lezers ook inspireren om er over na te denken en indien gewenst op jullie blogs neer te schrijven.

Was best een interessante opgave. Wat te schrijven? Maar zaterdagmorgen, lopend in de Gentse Binnenstad, voor ik koffie had gehad, werd ik geinspireerd!

Een vriendelijke indier wist me, afgaand op de lijnen in mijn gezicht, de volgende onbelangrijke dingen te zeggen:

1. Ik heb een "lucky face". (tuurlijk!)

2. Ik zal lang leven, geschat wordt tot ergens in de 90... (pfff....)

3. Ik heb een groot en open hart. (ik voelde me ineens ter plekke geX-rayed)

4. Ik geef makkelijker dan ik krijg. (aan de balans van mijn rekeningen de laatste tijd kan hij wel eens gelijk hebben)

5. Ik zal wisselende periode van financiele rijkdom ervaren. (Hij trof me dan ook net in een periode dat ik geen cent op zak had, dat stond waarschijnlijk niet op mijn gezicht te lezen toen hij tegen me begon te praten...)

6. Algemene conclusie: ik kan best dromerig zijn, maar daarom nog niet zweverig!

We drijven naast elkaar, de stroming in het water laat ons op onverwachte momenten elkaar even aanraken.

Ik geniet van het moment.

Een vriendin probeert onze aandacht te trekken.

Ze wijst naar haar pols.

Het is tijd.

Ik draai me om naar hem en wijs naar de vriendin. Hij knikt en kijkt naar me.

We zullen elkaar zo verlaten.

Onder het bubbeldende wateroppervlak neem ik zijn hand en begeleid hem tussen de ouders, grootouders en kinderen door naar de rand.

We naderen de rand, hij blijft mijn hand stevig vasthouden.

De spanning stijgt, laat hij los, laat ik los?

Als mijn arm half boven het wateroppervlak komt laat hij zacht mijn hand los.

Ik glimlach begrijpend naar hem, maar vervloek op hetzelfde moment al de badgasten rondom ons.

1: "De natuur is altijd voorbereid op 1 extra, daarom hebben vrouwen 2 borsten, want ze krijgen normaal gezien maar 1 kind."

2. "Ach zo, hebben we daarom ook 2 oren, ogen... om voorbereid te zijn als 1 het niet meer doet?"

even stilte.

2."Best stom dat we van het belangrijkste maar 1 hebben..."

3."De hersenen, bedoel je toch?